Een van de meest schrijnende gevallen van onze samenleving is het feit dat niet meer vreemd opkijkt als je ouderen en armoede in een zin noemt. Dit probleem speelt bij alle ouderen, maar met name allochtone ouderen worden onevenredig zwaar getroffen.

Deze ouderen hebben vaak een taalachterstand, zijn laat geëmigreerd, waardoor ze geen recht hebben op een volledige AOW-uitkering en doordat ze geen aansluiting hebben bij de autochtone ouderen in hun verzorgingshuis weegt de vereenzaming extra zwaar.Bovendien verbiedt hun cultuur en hun eigen trots hen te klagen over de situatie. Veel van deze ouderen zijn zich niet bewust van de vele faciliteiten die reeds geboden worden, zoals de aanvullende bijstand en de Ooievaarspas.

Ik wil me er hard voor maken dat deze informatie in hun eigen taal beschikbaar wordt gemaakt en voor die mensen op deze leeftijd moeite hebben om te lezen of te schrijven informatieavonden worden gehouden, en dat vrijwilligers onze ouderen helpen met de aanvragen of informatie.

De moderne samenleving biedt ook juist kansen voor onze ouderen. De digitale snelweg, het Internet, opent juist de mogelijkheid om de relatie met het land van oorsprong weer op te bouwen. Het lezen van de digitale krant, het bekijken van filmpjes op YouTube over je oorspronkelijke land, chatten met andere ouderen, of bellen met je familie via Skype, het kan allemaal. Ik ga me er dan ook voor inzetten, dat de ook ouderen een “rijbewijs” voor de digitale snelweg krijgen. Een fantastisch voorbeeld daarvan is mijn eigen moeder, die op haar vijfenzestigste, haar boodschappen op het internet doet en laat bezorgen!

Ik ben iemand van woord en daad en dat heb ik recentelijk gedemonstreerd met het uitdelen van duizend kerstbroden in verzorgingshuizen samen met een aantal ondernemers. Het is een kwestie van je schouders eronder te zetten en dat zijn we wel verplicht aan de mensen die ons zoveel hebben gegeven